Zondag worden 160 asielzoekers, die verbleven in sporthallen in Apeldoorn en in het Overijsselse Heeten verwelkomd in de noodopvang in Doetinchem. In totaal is er in plaats voor 225 mensen die hier in elke geval tot eind dit jaar mogen verblijven. Het is nog niet duidelijk wat...
Zondag worden 160 asielzoekers, die verbleven in sporthallen in Apeldoorn en in het Overijsselse Heeten verwelkomd in de noodopvang in Doetinchem. In totaal is er in plaats voor 225 mensen die hier in elke geval tot eind dit jaar mogen verblijven. Het is nog niet duidelijk wat daarna zal gebeuren. Suzanne Abrahams zal vanaf maandag starten als één van de locatiecoördinatoren en het leek haar een mooie gelegenheid om eens een menselijke blik vanuit “the inside” te geven, voor zover dit natuurlijk kan met betrekking tot privacy.
Lees hieronder de blog van Susanne:
Afgelopen vrijdag was er een open inloop bij de noodopvang en deze werd redelijk goed bezocht. Ook ik als medewerker had een uitnodiging gekregen om op locatie te komen kijken, zodat ik een indruk kon krijgen van mijn werkplek voor de komende drie maanden. Wat er kwam was een mix van medewerkers en betrokken maar ook bezorgde omwonenden. Het was mooi om te merken dat alles besproken kon worden. Zo kregen omwonenden te horen dat er een telefoonnummer is die ze 24/7 kunnen bellen met eventuele klachten en ze konden er in gesprek met de betrokken organisaties. Er werd ook duidelijk dat de vluchtelingen met name uit Eritrea, Afghanistan en Syrië komen en bijvoorbeeld niet uit Oekraïne.
Ik neem informatie op als een spons en wanneer ik ergens werk dan straal ik schijnbaar een vibe uit van “dit is mijn toko”, dus al gauw kwam ik ook in gesprek met omwonenden die mij vragen stelden over mijn rol en over hoe het allemaal zal gaan lopen. Wat mij in die korte momenten van verbinding opviel was dat wanneer je mensen goed informeert er vooral betrokkenheid en zorg, voor hoe het allemaal moet zijn voor de asielzoekers, over blijft. Ik ving woorden op als “ze hebben gelukkig een goed bed…” en “wat fijn dat ze hier tot rust kunnen komen”. Er was zelfs een man die even kwam melden dat hij vond dat de wc’s erg ver weg waren voor degene die in de units helemaal achteraan zou komen, “je zult maar heel nodig moeten!” riep hij nog licht verontwaardigd.
De foto’s die ik heb gemaakt geven een kleine indruk van de opzet. Het beeld van de nog lege units en het paviljoen zal na vandaag heel anders zijn. Maandag zal ik het gaan zien. Bij de opvang van vluchtelingen zijn diverse organisaties betrokken. VNOG, COA, en Vluchtelingenwerk zullen de locatie up-and running houden.
Foto: Susanne Abrahams
Meer foto’s in ons fotoboek
